از آنچه نمی دانیم: در ستایش «راحت مردن» یا «همه باید بروند»

در ستایش رها کردن قبلا هم نوشته ام. اما به نظرم این بحث آنقدر خوب است که می توان بارها در مورد آن نوشت. قبلا در ستایش این که «همه چیز باید برود» نوشتم و این بار در ستایش این که «همه ی آدم ها باید بروند».

وقتی می خواستم به اینجا بیایم در فکرم این بود که خانه ای که اجاره خواهم کرد باید به اندازه ی خانه ی خودمان در ایران چیزی حدود ۶۰ متر باشد. معتقد بودم من نمی توانم در خانه ای کوچکتر دوام بیاورم. آگهی های خانه هایی  با یک اتاق که آشپزخانه هم در خود اتاق است در نظرم بی منطق می آمد.  در نهایت اما به خاطر سختی خانه پیدا کردن و گرفتاری و دوری و اینکه کسی خانه به آدمی که ۵۰۰۰ کیلومتر با او فاصله دارد اجاره نمی دهد مجبور شدم یک اتاق در یک آپارتمان اجاره کنم. معتقد بودم انتخاب درستی است هرچند مجبور بودم با صاحبخانه زندگی کنم. آشپزخانه بزرگ بود و چون خانه ی نسبتا بزرگی بود حس «خانه» را به آدم می داد. با این حال تحمل وجود یک غریبه را در همان خانه نداشتم. این که وقتی به آشپزخانه می رفتم صاحبخانه هم در آنجا بود به من این احساس را می داد که حریم خصوصی ام از من گرفته شده است. در نهایت دوام نیاوردم و بعد از دو ماه کار به اسباب کشی کشیده شد و در سرمای زمستان تک و تنها و غریب چمدانم را جمع کردم و به خوابگاهی رفتم در یک اتاق ۹ متری. حمام و توالت و آشپزخانه در راهروی طبقه بود که با ۱۰ نفر دیگر مشترکا استفاده می شد! در سرمای ژانویه چند شب اول پتو نداشتم و تا صبح با کاپشن می خوابیدم تا میم لطف کرد و به من یک پتوی سفری نازک قرض داد. و البته بعد از یک ماه یخ زدن مادرم از ایران آمد و به من یاد داد که باید پیچ شوفاز را بپیچانم تا روشن شود و تا صبح یخ نزنیم! اتاق را از دانشجویی اجاره کرده بودم که از قرارداد خوابگاهش فقط دو ماه مانده بود ودر نتیجه بعد از دو ماه دوباره چمدان به دست راهی خانه ی سوم شدم! چون خانه پیدا کردن در اینجا بسیار سخت است به متراژ و امکانات توجهی نداشتم. فقط همین که سقفی ییدا شود و گرم باشم کافی بود. اما بر حسب شانس و اتفاق خانه ی جدید «بزرگ» بود و مهمتر از همه مستقل بود. این بار تعربف من از «بزرگ» رسیده بود به آپارتمانی به اندازه ی ۴۰ متر با دستشویی و حمام و آشپزخانه ی مستقل. تازه اینجا بود که  فهمیدم  ۴۰ متر احتیاج من نیست! من با نصف این اندازه هم می توانم زندگی کنم.

و بالاخره بعد از ۷-۸ ماه آوارگی و سه بار اسباب کشی بالاخره دانشگاه به من یک اتاق مستقل داد حدودا ۱۴-۱۵ متر که داخلش آشپرخانه و حمام و توالت هست. آشپزخانه هم جدا از اتاق نیست (داخل اتاق است) که در اینجا به آن استادیو می گویند. این جا بود که من فهمیدم واقعا همین قدر است نیازم. حتی وقتی مادرم می آمد دو نفری سه ماه در همین اتاق از سروکول هم بالا می رفتیم و هیچ کس احساس تنگی جا نمی کرد! یک خاطره ی من از این اتاق این است که برای اینکه بفهمم اتاق چند متر است کف زمین دراز کشیدم و در حالی که پایم به دیوار بود علامت زدم سرم کجاست و این کار را آنقدر ادامه دادم تا رسیدم به سر دیگر اتاق! و فهمیدیم اتاق حدودا ۱۴-۱۵ مترمریع است!

و همین ترک کردن های مدام مردن را راحت تر می کند. اینطور است که آدم ها یاد می گیرند که می آیند و می روند. یاد می گیرند که هیچ چیز ماندنی نیست. دل بستن به خانه به اجسام به آدم ها  ترک کردن را سخت می کند و مردن را سخت تر.

اینجا یک رسم خوبی دارند که بچه ها چیزی که لازم ندارند را در طبقه ی همکف خوابگاه روی صندوق های پست می گذارند. هر چیزی که فکرش را بکنید پیدا می شود از دمپایی و چتر تا ظرف و لباس و کیف و لوازم تزیینی.. اگر کسی چیزی دارد که دیگر به آن نیاز نداردراحت می گذارد در طبقه ی همکف بدون اینکه طمع فروشش را حتی به قیمتی نازل کند یا آن را با خودش به خانه ی جدیدش بکشاند. کسی هم که  احتیاج دارد برمی دارد. احتیاج هم نه الزاما به معنای فقیر. شما از این خانه می روید و بشقابتان را به من می دهید و من وقتی دارم می روم بشقاب را به کس دیگری می دهم و این زنجیر ادامه می یابد … کسی هم بیش از حد نیازش جمع نمی کند. همه می دانند رفتنی هستند. کسی سرویس چینی در خانه اش نمی چیند. هرکس به اندازه ی نیازش دو سه تا پشقاب در خانه اش پیدا می شود و همین. خود من وقتی با دوست روسی آشنا شدم که تازه به اینجا آمده بود از هر ظرفی (مثل ماهیتابه و قابلمه و بشقاب و ..) هر تعداد که داشتم نصفش را دادم به او تا کارش راه بیفتد و هروقت فرصتی یافت برود برای خانه اش لوازم پخت و پز بخرد. هیچ هم احساس کم بودن وسیله ای نکردم.

از لطف این سنت قشنگ خود من مثلا یکبار یک مایکروفر دست دوم  در همین طبقه ی همکف پیدا کردم! کهنه بود ولی کار می کرد  و درنتیجه لطف بزرگی بود!

دیگر دلبستگی من به این شهر بود. این که نمی خواستم اینجا را رها کنم. درست وقتی پیشنهاد کاری از آخن رسید یک پیشنهاد هم از مونیخ گرفتم. می دانستم طمع است اگر بخواهم اینجا بمانم.» طمع» است چون آدم نباید همه چیز را باهم بخواهد. کاری که در آخن بود را بیشتر دوست داشتم و در نتیجه تصمیم گرفتم طمع نکنم و «بروم».

دلبستگی دیگرم آدم ها بود. می خواستم بمانم به خاطر آدم هایی که می شناختم. اما دیدم که آدمها یا در حالی که همین جا مانده اند می توانند من را رها کنند یا کلا «بروند»جای دیگری به دنبال زندگی و شغل و درسشان و من مانده باشم اینجا به خاطر آدم هایی که دیگر نیستند.

و آدم ها را هم رها کردم.

به نظرم این یک فرآیند تدریجی است. فرآیند دلپذیری که مردن را آسان می کند. تمرین مردن که شامل دست کشیدن از همه چیز است باید از یک جایی شروع شود. باید از یک جایی شروع کنیم بندهایی که از اجسام و آدم ها و مکان ها خودمان به دست و پای خودمان پیچیده ایم را باز کنیم و رها شویم. .و این رها شدن به ما توانایی حرکت می دهد. درست مثل یک پرنده که وقتی کوچ می کند هیچ چیزی را پشت سرش جا نگذاشته است چون چیزی ندارد.

رها شوید. همچون پرنده ای که هر زمان بی هیچ نگرانی به اوج پر می کشد بی آنکه به پشت سرش نگاه کند.

Advertisements
این نوشته در از آنچه نمی دانیم ارسال شده. این نوشته را نشانه‌گذاری کنید.

21 پاسخ برای از آنچه نمی دانیم: در ستایش «راحت مردن» یا «همه باید بروند»

  1. صاب مرده :گفت

    هم خوب گفتی هم زیبا نوشتیش.
    اینجا به اتاقی که الان داری میگن «استودیو».

    آرزوی موفقیت در کار جدیدت!

  2. مروارید :گفت

    پس با این حساب مردنِ من باید خیلی راحت باشد! اینقدر اسباب کشی کرده ام که خودم از اینکه امسال هم همان خانه ی پارسالی هستم تعجب کردم! بچه ها هم همینطور!
    یه فیلمی هست که شخصیت اول فیلم همه اش میگه : به هرچیزی باید اونقدر وابسته باشی که ظرف سی ثانیه بتونی ولش کنی !(نقل به مضمون)

  3. وارونه :گفت

    هی 🙂 کارت مبارک!
    آره من هم وقتی داشتم فکر میکردم از ایران برم بزرگترین دغدغه ام آدما بودن. .. تقریبا همین جمله رو به خودم گفتم که اومد و اونها هم رفتن و من میمونم و جای خالی اونا و حسرت.
    رها میشویم هچون پرنده ..

  4. گنجفه :گفت

    البته یک مغلطه ای در این مطلب هست
    شما در مقوله مردن با نبودن خودت طرف هستی نه با نبودن اشیاء و اشخاص اطرافت

    • goldeneverstand :گفت

      مرگ یعنی از دست دادن همه ی چیزهایی که داری. در نتیجه هر چقدر راحت تر بتونی از دست بدی میتونی با این واقعیت که یک روز می میری و همه چیز رو از دست میدی راحت تر کنار بیای. همینطور هم میتونی در مورد مرگ بقیه کمتر اذیت بشی. چون یاد گرفتی هیچی موندنی نیست.

      • گنجفه :گفت

        باوشه شما آزادید هر تعریفی رو ارائه بدید ولی باز هم قسمت اصلی داستان رو احتمالا به عمد نادیده گرفتید….

      • goldeneverstand :گفت

        نه عمدی در کار نیست. دقیقا حرف نوشته همینه. آدم ها باید بروند. یعنی من قبول می کنم که خودم هم باید برم. و مردن هم یک جور رفتنه.

      • گنجفه :گفت

        کار خوبی کردی با زبون خوش قبول کردی.. اونایی که مقاومت میکنن و با پس گردنی میبرن :)))

      • با این واقعیت که بقیه ای که تو رو از دست می دن ممکنه لازمت داشته باشن چی خاله من با واقعیت سرطان و مرگ کنار اومد اما بچه ها و مادرش نه بعد از سالها کنار نیومدن من کنار نیومدم

      • goldeneverstand :گفت

        مرگ آدم ها سخته من حرفی درش ندارم. اما حز رها کردن و پذیرفتن راه بهتری نمی بینم.

  5. مهسا :گفت

    خیلی خوب نوشتی.منم تا قبل اونکه برم خوابگاه تعریفم از متراژ زیر شصت هفتاد متر نبود.خوابگاه با هشت نفر توی یه اتاق!تمام معیارها به هم ریخت!
    رها بشویم…

  6. Allen G :گفت

    پس من از اونها هستم که به این راحتی‌ و زبون خوش جون به عزرائیل نمی‌دم، نه؟ من هیچوقت نتونستم توی خوابگاه، یا استودیو زندگی‌ کنم، شاید اگه می‌کردم دوست هم داشتم، اما هیچ وقت حتی جراتش رو نداشتم، همون حس از دست دادن حریم خصوصی. حتی من دلبستگیم به خرت و پرت هام هم زیاده، البته از وقتی‌ اومدم اینجا بهتر شده و سعی‌ می‌کنم راحت تر بگذرم از اونها، اما باز هم یه تلوزیون هم قد خودم دارم که هرجا میرم با خودم می‌کشم می‌برم! البته فقط هم یه بار در سال معمولا روشنش می‌کنم! این که حساب نمی‌شه دیگه نه؟ راحت می‌میرم؟

    • goldeneverstand :گفت

      خوابگاه دوم و سومی که بودم کاملا حریم خصوصی حفظ می شد توشون چون همه چیز مستقله. اساسا به نظر من قضیه ی حریم خصوصی ربطی نداره به رها کردن. یک مساله ی روانی هست و اینکه شما تحمل داشته باشید مثلا یک خونه یا حمام و … را با فرد یا افرادی شریک بشید. به نظرم خیلی ها نمی تونن و در همین حال خیلی ها هم می تونن. نه منفی هست و نه مثبت.
      اما استودیو (به شرط استقلال کامل) به رها کردن مربوط می شه. به نظر من استودیو رو یه بار امتحان کن و ببین چطوره.
      تلویزیون اشکال نداره!

  7. behcafe :گفت

    آخه چیه اینقدر از واقعیت های تلخ میگی… تازه میخوام دل ببندم… ولی همش حق با توئه

  8. behcafe :گفت

    راستی منم استودیو داشتم دوران دانشجوییم ، البته همینجا… تو ایران

  9. خوب البته از تو بعيد نيست كه دو ماه بلرزى و ندونى بايد پيچ شوفاژو بچرخونى، ولى يه چيز ديگه: ممكنه آدم از همه چى بتونه راحت دل بكنه ولى مسئله اينه كه تو مرگ بايد از خودت دل بكنى، تو همه ى اين موارد تو از يقيه دل ميكنى ولى تو مرگ در واقع بايد بقيه از تو دل بكنن

  10. gizlinkimse :گفت

    مطلب خوبی بود

  11. mitra :گفت

    پس با این حساب من خیلی باید روی خودم کار کنم !

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s