از آنچه نمی دانیم: در ستایش بی اعتنایی

هر کس باید یک روز به مرحله ی بی اعتنا بودن برسد. صداها و حرف های و حادثه های رنج آوری که به او حادث می شوند را بشنود و ببیند و بی اعتنا باشد. مثل کوه بایستد و نگذارد که یادش بیاید. چیزی شبیه اینکه مغزمان را کنترل کنیم و اجازه ندهیم حادثه ای به خصوص را بارها و بارها مرور کند.

گاهی دلیلی برای ادامه دادن مقاومت و بحث و درگیری وجود ندارد. باید اگر لازم بود کمی جنگید و بی چون و چرا در مرحله ی بعد به انکار رسید. انکار اینکه که این درد می تواند اثری در وجود محکم من بگذارد. بی اعتنایی بهترین راه است که به این انکار رنگ واقعیت ببخشیم.

هیچ چیز نباید ما را متوقف کند. و این ما هستیم که در نهایت تنها به اراده ی خودمان متوقف می شویم.

Advertisements
این نوشته در از آنچه نمی دانیم ارسال شده و با , , , برچسب‌گذاری شده. این نوشته را نشانه‌گذاری کنید.

10 پاسخ برای از آنچه نمی دانیم: در ستایش بی اعتنایی

  1. sarbaz :گفت

    «هیچ چیز نباید ما را متوقف کند» شدیدا باهات موافقم.

  2. بى اعتنا باش ولى انكار نكن كه اثر عكس داره

  3. پیمان :گفت

    «اينقدر هم چشم سفيد نباش و بگو چشم»
    😦

  4. پیمان :گفت

    منظورم شکلک بود. بجای 🙂 این رو 😦 گذاشته بودم

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s