این شعر، من است

دلم نمی آید
که من عاشق شده باشم
و دنیا از دل من نداند
دلم نمی آید
این همه شادی را
برای خودم نگه دارم
و نگذارم کسی بفهمد
که از بودنت به چه اندازه خوشبختم
این شعر نه قافیه دارد
نه ترانه
نه تصویری از رویایی رنگین
این شعر، من است
که نمی داند چگونه بگوید
چقدر خوشخبت است
از بودن تو

Advertisements
این نوشته در اشعار من, در ستایش صبوری و عشق ارسال شده. این نوشته را نشانه‌گذاری کنید.

3 پاسخ برای این شعر، من است

  1. خراباتی :گفت

    این معشوق خوشبخت کیه
    یالا رو کن ببینم تا اینجا الم شنگه براه ننداختم !
    میدونی بنظرمن , زیباترین تصنیف ها و بهتره بگم دلنشین ترینشون آنهایی هستند که خارج از هر الگو و ترتیبی و دقیقا با ضرب آهنگ دل نوشته میشوند.
    این زیباترین نظم موجود هست. شک نکن
    شاد باشی
    خراباتی

    پ . ن : راستی تولد مادر گرامی هم مبارک … امشب اینقدر دلم برای خونه و مادر پدرم تنگ شده بود که حد و مرزی نداشت و دلم هم نمی خواست به هیچ آشنای نزدیکی بگم که چکارم شده . باز هم خدا پدر اینترنت رو بیامرزه که دوست های مجازی این جور مواقع خیلی به داد آدم میرسند

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s