تب استیوجابز

صرف نظر از اینکه استیوجابز مرد که مرد خب چی کنم؟

چرا همین مردم همیشه در صحنه هیشکی نفهمید یه دختر دانشجوی دانشگاه امیرکبیر تو نمازخونه ی خوابگاه امیرکبیر خفه شده چون توی حموم ها گاز سمی آزاد کرده بودن؟ برا اون هم همه اینقدر خودشون رو جر دادن؟ یا فقط بچه های خود امیرکبیر سر وصدایی کردن و اعتصابی به پا کردن؟

و بقیه فک کردن گوربابای خودمون! استیوجابز رو بچسب که باکلاس تره.

استدلال یه عده اینه که همه ی مردم دنیا برای استیو جابز ناراحت شدن! ما هم می شیم!

خب همه ی مردم دنیا ناراحت شدن که شدن! (البته ما اینجا ندیدیم کسی ناراحت شه!)

در بقیه ی جاهای دنیا هم دانشجو ها/جوان ها/مردم مثل برگ درخت می افتند و می میرند؟

اونا از بی غمی نمی دونن غصه ی چی رو بخورن برا استیو جابز شمع روشن می کنن (به جون خودم اگه دروغ بگم!)

 

 

 

گاهک هم قشنگ نوشته. بخشی از نوشته اش را عینا اینجا نقل می کنم:

 اما امروز كه در صفحه‌ي فيس‌بوكم بالا و پايين رفتم و ديدم باز هم غير از همين دوستان ايراني‌ام و يكي-دو مورد ديگر –كه از قضا آن‌ها هم از كشورهاي استبدادزده‌اي بوده‌اند- هيچ‌كس RIP نداده و عكس پروفايلش را عوض نكرده و ناله و شيون سر نداده٬ دوباره فكرم رفت آن‌جا كه شايد واقعا خصلت ماست كه دوست داريم به آدم‌ها٬ به نام‌ها بچسبيم و آن‌ها را بالا و بالاتر ببريم. آخر بابا جان٬ اين كه ديگر بيژن پاكزاد نيست. اين‌جا ديگر اگر قرار است كسي عرق ملي‌اش گل كند٬ آمريكايي‌ها هستند٬ نه ما. آخر چرا اين‌قدر جوگيريم ما.

صفحه‌ي اول سايت اپل تصويري از جابز را گذاشته است٬ با تاريخ تولد و درگذشتش. بي هيچ حرف اضافه‌اي. بعد كليك كه مي‌كني و وارد مي‌شوي٬ در يك پاراگراف موجز و مختصر خبر درگذشت او را همراه با ابراز تأسفي بيان كرده است. حالا دوستان ما كم مانده است سر در خانه‌شان را هم پارچه‌ي سياه بزنند و بنويسند درگذشت جوان ناكام٬ مرحوم مغفور استيو جابز. بعضي‌ها هم گمانشان اين است كه اگر او را با نام كوچكش صدا بزنند٬ نشان از صميميت بيشترشان با او دارد. باور نمي‌كنيد٬ ولي يكي از دوستانم٬ انگار عزيزش را از دست داده است٬ نوشته بود:

Oh, Steve… don’t go… please…

كه با خودم فكر كردم اين‌طور كه او با استيو نزديك بوده و عزادار شده است٬ بايد در اولين فرصت با چند نفر از دوستان دسته‌گلي چيزي بگيريم و برويم خانه‌اش براي تسليت و سرسلامت‌باد.

يكي هم نيست به اين‌ها بگويد اگر اوباما و بيل گيتس و ديگران براي درگذشت جابز پيامي دادند٬ احتمالا يا به مناسبت آشنايي و دوستي‌اي بود كه با او داشتند٬ يا اين‌كه موقعيت اجتماعي و سياسي‌شان طلب مي‌كرد از كنار وقايع اين‌چنيني بي‌تفاوت نگذرند. حالا ما چه؟ پدرمان بود؟ عمومان بود؟ معلم ابتدايي‌مان بود؟ افتخار ملي‌مان بود؟ كي‌مان بود؟

پایان نقل قول

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertisements
این نوشته در درباره آدم های دیگر ارسال شده. این نوشته را نشانه‌گذاری کنید.

1 پاسخ برای تب استیوجابز

  1. فرزانه :گفت

    وقتی پستتو خوندم بازم این حرف همیشگی اومد تو ذهنم تو حرف نداری
    هیچ کی به این قضیه اشاره نکرد
    خیلی خوب این قضیه رو بیان کردی

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s