The prophet

There has been a certain taste in tomatoes

a certain taste in the wind

a certain taste in the sound of the wheel that was turning

a certain taste of going up and down while the wheels were turning over stones

a certain taste in catching up

a certain taste in the music in the hot summer air

a certain taste in the water that covered my body

you can go and touch every molecule

breath it

taste it

put it next to your face on your cheek

such a wonderful feeling

and each brings one ray of the sunshine back

but the prophet said the sunshine dies

lets walk over the rest…

Advertisements
نوشته‌شده در Uncategorized | دیدگاهی بنویسید

The last sunshines

Turning off all the senses

and then thinking only about next logical steps to take

Who cares?

You believe in your prophets more than anything else.

 

نوشته‌شده در Uncategorized | دیدگاهی بنویسید

Summary in two lines

Life is a wholesome of pain,

with random shines of sunlight

 

نوشته‌شده در Uncategorized | دیدگاهی بنویسید

Google and everything else

At some point I would not have given any sort of shit about Google. I simply would not have cared. Just last year October as a recruiter reached out, said they have seen my CV and considered me for a position in Hamburg, I thought «what the hell, studying like crazy for another 3 months for a job interview and in the end ending up in Google office in Hamburg?» I even did not bother to ask what the position is. Not even that! I simply answered sorry I have just signed a contract with Company X and would like to gather more experience before joining Google.

It all sound so cool to be contacted by Google, but in the end it is not that cool. It is why at that point I simply said no, and I was really not into it.

What they do is basically a brute forcing algorithm. They find every possible person, also on LinkedIn, and try to see if it is a good match or not. Just to be sure that it cannot be that there is a talent out there and they overlooked it and that talent might end up somewhere else like Uber or Microsoft or Facebook or Amazon or whatever else is out there.

So basically it does not mean anything special to be contacted by Google. Most friends of mine have been contacted, and they will continue to search for talents like crazy.

However, at some point in January I developed the obsession that I want to go to Google. I began studying Algorithms, Product Management strategies and methods, System Design, etc

After 2 months studying like crazy, I stopped, not that I had lost my interest in that, but I had concentrated my interest into something more interesting. So I stopped. Then just by chance I saw a position on LinkedIn, applied, and they contacted me in 2 weeks.

Jimy said you are most probably overqualified for this position. I had my first video call with the recruiter, and found her quite self loving. It is difficult to describe how she was. But it was basically, yes we are Google, we liked you CV, we want to interview you.

So I began studying like crazy, day and night. Went through all the ML algorithms, all Cloud products, and everything about databases and big data. I reached from 0/100 in cloud and 10/100 in ML to somewhere good where I could get involved into ML discussions in my team and follow what Jimy was saying when he was talking about horizontal scaling and hight availability and Spanner and so on. (my knowledge was quite outdate in ML and the non-outdated part was completely forgotten in years). However, meanwhile I began to learn more about Google, and by the way you need to know a bit of a history about the company you are applying for.

And then I believe as it is the nature of the job Google is doing, I could see it has really turned into a giant beast who is buying all sort of startups, patents, etc to make sure that it survives in the big big war that is going on between Tech companies. The prices it had paid for some companies were just crazy. Like 3 billion dollars for Youtube. And this 3 billion was just a small dirty amount of money compared to all else that is being paid for making sure that they «own» all the technologies that is out there.

Then my colleague told me that there is an animal, Nackt Mull, that never gets cancer. And Google has bought 90% of them, to do research and find out why. He believed it is a shame that a company has become too powerful to do this. My mom later ask surprised if they do medical research too? I said yes, they do everything that is out there.

As Jessica Power rightfully writes:

«You can’t buy up a big bookstore and then a big diaper store and a big pet supply store and, finally, a big grocery store, national newspaper, and rocket ship and then act surprised when people start wondering if maybe you’re a bit too powerful.»

And she has been the Vice President of Communication in Google. And that is something really big!

So that is the whole thing. I am still studying like crazy, because I learned like crazy about things in these 3 weeks, but at the same time I feel if I ever «Get that job in Google» (there is a blog post written exactly with this title giving tips how to get «that job» in Google)

So I feel if I ever get «that job», I would feel ashamed to tell my colleagues I am leaving for a company that most probably is doing also a lot of evil. However, they most probably pay me double. Should I leave? Should I hide which company I am going to? I have not yet have even had my first interview and I am doubting the whole trustworthiness of this company.

I would rather go for Microsoft, the pay is better for sure than my current job, but I also don’t directly see enough evidences that they are kicking every startup out of the competition to turn into a giant beast eating everything on its way.

نوشته‌شده در Uncategorized | دیدگاهی بنویسید

دلار ۱۵ تومن

یه کاری کردن باهامون دلار شده ۱۵ هزار تومن، خوشحالیمون وصف ناپذیر.

نوشته‌شده در Uncategorized | 2 دیدگاه

باغ تمشک

یک روز تمام در باغ تمشک بودیم. همه جور تمشک و توت فرنگی و شاهتوت و زغال اخته و انواع و اقسام بیدانه و خیارهای قلمی عین خیارهای ایران و گوجه فرنگی خوردیم. انگار که صد سال است کارمان همین است تمام بوته ها را وارسی کردیم. مطمین شدیم هیچ جا هیچ شاهتوت رسیده ای نیست که از دست ما جان سالم به در برده باشد. بعد هم کلی چانه زدیم که در ایران ما به کدام اینها می گوییم شاهتوت و به کدام می گوییم تمشک. بچه که بودم در حیاط اداره ی مادرم یک درخت شاهتوت بود. از آن آویزان می شدم و با لباس سراپا قرمز به اتاق کار مادرم باز می گشتم. یکبار هم وقتی به اهواز رفته بودیم یک درخت شاهتوت خیلی بزرگ بود که بالایش یک کندوی زنبور بود. تنها کسی که جرات کرد از آن درخت بالا برود من بودم. آخرین بار هم که بالا رفتم موقع پایین آمدن مانتو ام از این سر به آن سر جر خورد. کلی خندیدیم.

بعد از اینکه آنقدر خوردیم تا به اندازه ی صبحانه و ناهار و شاممان سیر شدیم، نشستیم روی دو تا جعبه ی نوشابه وسط مزرعه و سه چهار ساعت حرف زدیم. آمدیم راه بیفتیم که گفتم جدی بریم خونه؟ گفت کجا بریم. اول می خواستم برویم Felmochinger See بعد گفتم بیا برویم Speicher See. این Speichersee اولین تجربه ی من بود برای یه سفر دوچرخه سواری. من و یک پسر هندی راه افتادیم از مونیخ که برویم آنجا. ۷ یا ۶ سال پیش بود. وسط راه گم شدیم. نزدیک ۷۰ کیلومتر پا زدیم و دریاچه را پیدا نکردیم. از انواع و اقسام مزارع و دشت ها عبور کردیم. ولی از دریاچه خبری نبود که نبود. آن موقع ها نه من Navigator داشتم و نه او. خلاصه آخرش برگشتیم. اعصاب برایمان نماند. خسته گرسنه تشنه. اساسا من هدفم این دریاچه بود و مهم نبود کل قضیه چه هیجان انگیز است که از بین این همه فضاهای قشنگ داریم رد می شویم. ما باید به آنجا می رسیدیم. که نرسیدیم!

برگردیم به مزرعه ی شاهتوت و تصمیم شد برویم به Feldmochinger See که از آن یکی نزدیک تر بود. تا رسیدیم کفش هایم را کندم جوراب هایم را انداختم بر زمین و پریدم توی دریاچه. آب گرم بود. به اندازه ای که حتی می شد شنا کرد. شلوارش را زد بالا و آمد توی آب و ایستادیم همان وسط به حرف زدن. تا زانو توی آب بودیم. عالی بود.

از دریاچه که آمدیم بیرون، یک فلاکس چای یک و نیم لیتری از کیف دوچرخه در آورد. گفتم من چلنج می کنم خودم را که همه ی این را می خورم. بعد از ۵ تا لیوان تصمیم گرفتم از چلنجم کنار گیری کنم. تا خانه نزدیک به ۱۲ کیلومتر راه بود و من حداقل ۶ بار دستشویی ام می گرفت. صبح هم که نزدیک به ۸ تا لیوان چایی خورده بودم و بعد هم توی باغ تمشک فلاکس چای خودم را خالی کرده بودیم توی شکممان! مجبور بودم کناره گیری کنم. قبل از اینکه راه بیفتیم اول به رستوران کوچک کنار دریاچه پناه بردم. خانه که رسیدم انگار دم در که رسیدم داشتم منفجر می شدم. نمی دانم چرا آدم دم در خانه اش که می رسد انگار که زنگ های ناقوس کلیسا برای مثانه به صدا در می آید و تمام زورش را می زند که اعلام حضور کند. خوشحالم که سالم تا دستشویی خودم را رساندم! خوشحالم.

و خوشحالم که دوباره می نویسم. دستم خشک شده بود.

 

نوشته‌شده در Uncategorized | دیدگاهی بنویسید

مامان

دانشمند درباره تجربه ی نیکی کوچولو اش نوشته. که مادر که می شوی شروع می کنی دنیا را از اول تجربه کردن. همه چیز را از چشم های یک نوزاد کوچولو دیدن. با او بزرگ شدن. با او خندیدن با او گریه کردن.

هم از درد هایش و هم سختی هایش و هم از لذتش نوشته. نوشته

«توضیح رنجش آسان است. توضیح عشقش ممکن نیست. نزدیک ترین چیزی که میتوانم بگویم این است که شده احساس کنم میخواهم آب بشوم، آب بخار بشود و هوا بشود و بروم در نفس نیکی اگر لازمش باشد.»

یک روز من هم این ها را تجربه می کنم. دیر نخواهد بود.

 

نوشته‌شده در Uncategorized | 2 دیدگاه